رفعت سمنانى حاج محمد صادق متخلّص به « رفعت » از شاعران سمنان و از عارفان و صوفيان پاكباخته است كه از طريق كسب و كار امرار معاش مىكرد و چشم بر كيسه و سفرهء اين و آن نمىدوخت . رفعت به ائمهء معصومين ( ع ) بويژه حضرت على ( ع ) ارادت خاص داشت ؛ بدين جهت ديوانش مشتمل بر اشتعار زيادى در نعت آن سرور است . رفعت در سال 1310 ه . ش روى در نقاب خاك كشيد . ديوانش چاپ شده است . 19 در مدح حضرت صدّيقهء طاهره عليها سلام گلچهره بتى شوخ‌وش و چابك و چالاك * يغمايى و غارتگر و تاراجى و بىباك از نيم نگه هوش ربود از سر ادراك * ز ابرو ، دو كمان بست و ز گيسوى ، دو فتراك تير نظرش كرد گذر از دل افلاك * ز افلاك نشينان باز برخاست هياهو خورشيدوشان ، پرده ز رخسار فكندند * سيمين بدنان سايه ، سمن‌وار فكندند از زلف ، بتان بر رخ ، زنّار فكندند * شوخان نه كه شيخان سرو دستار فكندند صوفى صفتان خرقهء پندار فكندند * تا شعشعهء طلعت او تافت ز هر سو از مشرق جان سر زد ، تا عارض جانان * شد مغرب هستى چو رخ ساقى مستان زد ساقى مستان پا بر تخت سليمان * با خاتم دل ، هست سليمان شدن آسان